Θέσεις γαι το 20ο Συνέδριο του ΚΚΕ
του Αντώνη Δραγανίγου
Οι θέσεις των Συνεδρίων του ΚΚΕ είναι πάντα ένα γεγονός για την Αριστερά. Παρά τις διαφορές παραμένει το πιο μεγάλο και ιστορικό κόμμα. Λογικά λοιπόν κεντρίζουν το ενδιαφέρον. Όμως αν θέλαμε να βάλουμε ένα τίτλο θα λέγαμε ότι το πολιτικό κάλεσμα του ΚΚΕ στο λαό είναι… η ενίσχυση του ΚΚΕ! Τα πάντα αρχίζουν και τελειώνουν στην πολιτική και οργανωτική ενίσχυση του κόμματος.
Στο ολόκληρο το κείμενο των Θέσεων κυριαρχεί η αμυντική ηττοπαθής λογική και αυτό εκφράζεται με την επίμονη άρνηση του πολιτικού στόχου της ανατροπής της αντεργατικής επιδρομής κεφαλαίου – ΕΕ – κυβερνήσεων. Οι αόριστες αναφορές στην «αντικαπιταλιστική-αντιμονοπωλιακήή κατεύθυνση» δεν μετουσιώνονται σε κανένα πλαίσιο στόχων ρήξης με τις βασικές πλευρές της αστικής πολιτικής (χρέος, ΕΕ κλπ). Έτσι, σε συνδυασμό με την παντελή απουσία οποιασδήποτε ουσιαστικής αναφοράς στην επαναστατική στρατηγική, αυτό που πραγματικά απομένει είναι ο οικονομικός / συνδικαλιστικός αγώνας (που ούτε για αυτόν διατυπώνεται κάποιο συνεκτικό πλαίσιο), και η «ενίσχυση του ΚΚΕ». Η πλήρης διάσπαση τακτικής-στρατηγικής, οικονομικού –πολιτικού αγώνα είναι η βάση του ρεφορμισμού του ΚΚΕ. Τέλος, σύμφωνα με τις Θέσεις, όλες οι άλλες μαχόμενες δυνάμεις της αριστεράς τσουβαλιάζονται συλλήβδην ως εχθρικές δυνάμεις μαζί με τον ταξικό εχθρό. Καμιά λογική κοινής δράσης απέναντι στον ταξικό αντίπαλο.
του Αντώνη Δραγανίγου
Οι θέσεις των Συνεδρίων του ΚΚΕ είναι πάντα ένα γεγονός για την Αριστερά. Παρά τις διαφορές παραμένει το πιο μεγάλο και ιστορικό κόμμα. Λογικά λοιπόν κεντρίζουν το ενδιαφέρον. Όμως αν θέλαμε να βάλουμε ένα τίτλο θα λέγαμε ότι το πολιτικό κάλεσμα του ΚΚΕ στο λαό είναι… η ενίσχυση του ΚΚΕ! Τα πάντα αρχίζουν και τελειώνουν στην πολιτική και οργανωτική ενίσχυση του κόμματος.
Στο ολόκληρο το κείμενο των Θέσεων κυριαρχεί η αμυντική ηττοπαθής λογική και αυτό εκφράζεται με την επίμονη άρνηση του πολιτικού στόχου της ανατροπής της αντεργατικής επιδρομής κεφαλαίου – ΕΕ – κυβερνήσεων. Οι αόριστες αναφορές στην «αντικαπιταλιστική-αντιμονοπωλιακήή κατεύθυνση» δεν μετουσιώνονται σε κανένα πλαίσιο στόχων ρήξης με τις βασικές πλευρές της αστικής πολιτικής (χρέος, ΕΕ κλπ). Έτσι, σε συνδυασμό με την παντελή απουσία οποιασδήποτε ουσιαστικής αναφοράς στην επαναστατική στρατηγική, αυτό που πραγματικά απομένει είναι ο οικονομικός / συνδικαλιστικός αγώνας (που ούτε για αυτόν διατυπώνεται κάποιο συνεκτικό πλαίσιο), και η «ενίσχυση του ΚΚΕ». Η πλήρης διάσπαση τακτικής-στρατηγικής, οικονομικού –πολιτικού αγώνα είναι η βάση του ρεφορμισμού του ΚΚΕ. Τέλος, σύμφωνα με τις Θέσεις, όλες οι άλλες μαχόμενες δυνάμεις της αριστεράς τσουβαλιάζονται συλλήβδην ως εχθρικές δυνάμεις μαζί με τον ταξικό εχθρό. Καμιά λογική κοινής δράσης απέναντι στον ταξικό αντίπαλο.




























